Ries Smits

Mijn enige zus vierde haar verjaardag waar ik, voor het eerst sinds misschien wel 15 jaar, weer eens bij kon zijn. Zij vertelde het verhaal van haar oudste zoon die zijn ouders vrijwel uitsluitend kent als hard werkende ondernemers in een eigen bedrijf. Op haar verjaardag had Patrick een briefje in haar auto gelegd: “Mam, van harte gefeliciteerd met je verjaardag en een prettige werkdag”.

Hij zag haar blijkbaar te weinig, legde die boodschap neer, die nu nog, jaren later, doorwerkt. Ook ik voel me na 15 jaar aangesproken. Je moet tijd nemen om met elkaar dingen te vieren. Mijn zus is een zakenvrouw die zich van velen onderscheidt. Daar neem ik mijn hoed voor af. Naast het zakelijke is ze ook in staat om de gehele familie evenals vrienden en kennissen om zich heen te verzamelen.

Ze trekt naar haar aard aan veel touwtjes en bepaalt de regie. Een natuurtalent om zuinig op te zijn.

Sommigen verwijten ons Oranje voetbalteam door ruw optreden ons land geen dienst te bewijzen. Nu ben ik geen bijzondere voetbalkenner. Wel valt op, als ik in de meest afgelegen uithoeken van de wereld ben, en op de vraag waar ik vandaan kom antwoord dat het Holland is, iedereen ons land kent. Waarop dan die mede-wereldbewoners direct de namen van een aantal bekende Nederlandse voetballer reproduceren. Dat is het eerste dat zij associëren met Nederland: voetbal.

Het is ons allerbeste exportproduct en dat moeten we koesteren. Dus blijven investeren in dit Oranje.

Spanje en Nederland hebben elkaar in het verleden meer getroffen. Die wedstrijd duurde destijds 80 jaar. Ik hoop dat nu in 80 minuten duidelijk zal worden dat Nederland toch de sterkste is.

Destijds dachten de Spanjaarden het kleine Nederland met een grote vloot te kunnen verslaan. Onze vloot was niet alleen qua omvang maar ook in scheepsgrootte veel bescheidener. Daardoor waren wij meer wendbaar dan de Spanjaarden. Nederland versloeg de Armada.

Hopelijk herhaalt zich de geschiedenis.

P.S.

Voor wie zou Sint Nicolaas zijn als inwoner van Spanje?

Zelfs ik heb gekeken naar Nederland – Uruguay. Best spannend en blij dat Nederland gewonnen heeft. De radio- en tv-commentatoren zijn toch wel zo’n beetje de beste opportunisten die we rijk zijn. Wordt er één keer gescoord, dan zijn we al wereldkampioen. Komt er een tegendoelpunt, dan ligt dat aan de ontbrekende teamspirit. Dat alles binnen tien minuten.

In de middeleeuwen hadden wij harlekijnen en ongelovige toekomstvoorspellers. In Afrika komt animisme en toekomstvoorspellende tovenarij nog steeds voor. De verslaggevers bij de WK-voetbal zijn als een toverbal. Ze verschieten vaak van kleur.

Naast een voetbalcompetitie pleit ik voor een sportjournalisten-competitie. Ik vrees dat de meesten niet eens de voorronden halen. Geen oranje, maar veel geel en rood.

Dit jaar bezocht ik Uruguay. Mooi land, prettig klimaat en een aardige bevolking. En ze hebben goed bier. Dat is niet zo vreemd omdat destijds nogal wat Duitsers als immigrant in Uruguay zijn neergestreken. Oranje mag wel oppassen. Wij zingen wel dat wij van Dietschen bloed zijn, maar de Uruguayanen zijn het. Geen gemakkelijke tegenstander.

Overigens zou Uruguay net zo goed Urugay kunnen zijn. Het land is tamelijk gay-vriendelijk.
Tijdens de wedstrijd Uruguay – Nederland zullen we daar vast een aantal mooie voorbeelden van zien.

Ik ga kijken!

Donderdag nam de Verenigde Vergadering van het Waterschap Delfland een besluit over de Kadernota. De inhoud van de nota is tot stand gekomen op verzoek van de leden van de Verenigde Vergadering (VV). Opmerkelijk. Niet het College van Dijkgraaf en Hoogheemraden, maar de VV nam het initiatief. Tegelijkertijd wil ik opmerken, dat het College het opgedragen huiswerk goed heeft uitgevoerd. Dat smaakt naar meer!

De aanvaarding van de Kadernota leidt tot een temporisering van de investeringen, extra bezuinigingen en het optimaliseren van het personeelsbestand onder de belofte dat de lasten voor de ingezetenen niet zullen stijgen en tegelijkertijd ook de waterveiligheid voor Delfland gewaarborgd zal blijven.

De VV was aan zet en nam het initiatief. De uitvoering ervan is een taak voor het College, dat weet, dat de leden van de VV op het vinkentouw zitten. De Dijkgraaf heeft duidelijk de regie! Voor eind december 2010 is bekend waar we met de uitvoering van de plannen aan toe zijn. Een vette, maar ook uitdagende kluif voor de nieuwbenoemde directeur – secretaris van Delfland. Zowel de nieuwe directeur-secretaris als het College weten dat ze niet mogen falen.

In de huidige VV zit een enkel lid dat in het verleden ingestemd heeft met een beleid en investeringsniveau, dat voor de helft niet realiseerbaar blijkt. Een enkel lid heeft dan ook niet ingestemd met de inhoud van de Kadernota. Het is wel consequent. Maar het is even consequent als het kenmerkende gedrag van de nationale vogel van Zuid-Afrika!

Het wordt nog steeds vroeg dag en in de horeca wordt het laat door de voetbalvreugde. Dat leidt tot overvolle vuilbakken, die ’s nachts, met een kop erop, buiten worden gezet. De ondernemer gaat naar huis en slaapt een gat in de dag. De meeuwen echter pikken in de vroege ochtend een gat de opgestapelde en volgepropte vuilzakken. Gevolg een enorme troep.

Vroege vogels zoals ik en vele anderen zien dat en ergeren er zich aan.

Even later komen de in oranje hesjes geklede medewerkers die al die troep opruimen. Op die manier wordt de horecaondernemer nog meer verwend. Ik zou die troep laten liggen. Horecaondernemers vragen veel van de buurt en de buurtbewoners. Daarin worden ze in ruime mate bediend. Dat gaat goed tot dat de kruik te water gaat en deze barst.

Met mijn partner fiets ik terug naar huis na een bezoek aan The Hague Jazz over het éénrichtingsfietspad op de Scheveningseweg. Aan de overkant van de weg ligt het fietspad dat de andere kant opgaat. Ons fietsen twee dames tegemoet, tegen de rijrichting in. Zij weigeren achter elkaar te gaan rijden en forceren normale spelregels. Ze reageren verongelijkt als we er een opmerking over maken.

Zo wordt van een team-player die ik altijd ben geweest, een tegenligger gemaakt.

Als de handhavers hun werk niet doen komen vanzelf de tegenliggers in actie.

Gister had ik een gehandicapte vriendin te eten. Zij probeerde op een invalidenplek te parkeren. Vanwege haar handicap gaat het achteruit parkeren trager dan bij een ander. Zij sorteert voor en prompt achter haar stopt een grote BWM, bestuurd door een medelander, die stevig begint te toeteren en te schreeuwen dat ze door moet rijden.

Twee parkeerwachters bieden hun hulp aan maar de medelander weet van geen wijken in de inmiddels op stelten staande straat met toeterende auto’s.

Ze geeft het op en rijdt nog een rondje. Ik hoop dat die opgefokte medelander met zijn auto op tijd de grens van ons land heeft gepasseerd.

Als toenmalig Tweede Kamerlid werd ik tijdens een vakantie in dat land uitgenodigd door Buitenlandse Zaken van Israël om een dag hun gast te zijn in het bezette gebied. Dat heeft contraproductief gewerkt. Het verbaasde mij hoe men met Palestijnen omging.

Een aantal jaren later was ik er opnieuw met een neef in een groepsreis. Schrijnend vond ik de dwang meermee de westerse toeristen naar Israëlische souvenirshops werden gebracht onder het volstrekt negeren van de Palestijnse shops in bezet gebied. Dit kweekt haat.

Ook de recente acties tegen een hulpkonvooi maakt de positie van Israël niet sterker. In mijn omgeving en ook bij mij zelf merk ik dat de maat vol raakt. De sterke overheerst de zwakke.

Israël moet zich nog maar eens verdiepen in het verhaal van David en Goliath!