Mannen-emancipatie

Gister was ik op een conferentie over mannen-emancipatie. Ik vond het een bijeenkomst waar ik met belangstelling aan heb deelgenomen, maar die bij mij ook veel vragen heeft opgeroepen. Wat is mannen-emancipatie? Mijn indruk was dat de diverse deelnemers allen ook verschillende definities van mannen-emancipatie hanteren.

Opvallend was dat op deze conferentie sterk vanuit de traditionele rolpatronen man/vrouw dacht. De samenlevende mannen, zoals ik, en de samenlevende vrouwen vielen blijkbaar buiten het definitie-gebied van de deelnemers. Wel waren er in de wandelgangen standjes van het COC en de Regenboog, maar de Holebi-habitus kwam nauwelijks aan de orde. Dat gold evenzeer voor de vele alleenstaanden.

Tegelijkertijd spraken veel mannelijke conferentie-deelnemers uit dat hun rol patroon anders is dan dat van hun vader. Elke generatie zal het anders doen. Ook de leerling met een Islamachtergrond, die vanuit zijn cultuur de voorkeur geeft aan een echtgenote die part-time werkt èn het huishouden doet èn de kinderen opvoedt.

De vraag is of dit zo erg is. Iedereen heeft het recht zijn leven zo in te richten als hem of haar dat goed dunkt. Daarnaast leven we in een open samenleving die volop ruimte biedt om signalen op te pikken die leiden tot veranderingen in onze rolpatronen.

Vrouwen en mannen van nu zijn anders dan mannen van 1950 en 2050.

Nederland verandert en haar inwoners ook.

Migrantenkerken

Zaterdagmiddag woonde ik een kerkdienst bij van de Ghanese kerk. Er was veel belangstelling, ondanks het weer dat uitnodigde naar het strand te gaan. Wat opvalt, is dat de sfeer in een migrantenkerk veel meer ontspannen is dan in onze traditionele kerkdiensten.

Men loopt in een migrantenkerk in en uit. Af en toe worden flesjes water uitgedeeld, wordt een huilende baby van een schone luier voorzien en worden door allerlei bezoekers foto´s gemaakt van het feestelijke gebeuren.

De orde van dienst, zoals dat in mijn kerk wordt genoemd, alleen het woord al straalt een zekere afstand uit, geeft een scherpe rolverdeling tussen voorganger en de bezoekers van de kerkdienst.

Een eigentijdser religieuze bijeenkomst met meer mogelijkheid jezelf te zijn werkt wellicht vruchtbaarder. In elk geval is het aantal migrantenkerken in Den Haag zo omvangrijk zodat zij de achteruitgang van de traditionele kerken ruimschoots compenseren. We kunnen er een voorbeeld aan nemen

Dat geldt overigens voor meer dingen die wij van migranten kunnen leren.

DEN HAAG ONDERSCHEIDT ZICH

Naast allerlei kwalificaties op het gebied van groen, wonen, hofstad en de aanwezigheid van veel internationale organisaties kan daaraan worden toegevoegd dat Den Haag één van de grootste fietsenstallingen ter wereld heeft.

De Grote Marktstraat is op hoogtijdagen zoals vrijdag, zaterdag en zondag van weerszijden gebarricadeerd door massaal geparkeerde fietsen. De Grote Marktstraat, die met de aanleg van de kostbare tramtunnel bedoeld was als wandelgebied, is geruisloos overgenomen door de fietsers. Een wandelaar doet er verstandig aan om met helm op en opzichtige kleding boodschappen te doen omdat het risico van averij niet ondenkbeeldig is. In Den Haag is de fiets van lust een last geworden.

Het aantal bezoekers dat met de fiets de Haagse binnenstad bezoekt is vele male groter dan het aantal automobilisten. Waarom verlegt de gemeente Den Haag de fietsroute niet ondergronds via het parkeerdak in de tramtunnel? Als men bijvoorbeeld 50 autoparkeerplaatsen inruimt voor betaald parkeren van fietsen en tegelijkertijd het fietsen en parkeren ervan in de Grote Marktstraat verbiedt, heb je een meervoudig voordeel.

De Haagse binnenstad was ooit het meest aantrekkelijke winkelgebied van Nederland. Omdat je er ongestoord en prettig kon winkelen. Als het bestuur van deze stad deze onderscheiding wil behouden moet ze er wel wat aan doen.

Noblesse oblige.

Zonder werk

Op een feestelijke bijeenkomst van mijn politieke partij ontmoette ik een mevrouw. Zij vertelde mij zonder werk te zijn. Ook haar beide volwassen zoons, met goede opleidingen, zitten zonder werk. In het gesprek liet ik een aantal mogelijkheden waar zij zou kunnen werken de revue passeren. Mij indruk werd versterkt, dat zij gewoon niet wilde werken.

Op mijn suggestie dat je dan desnoods tomaten in het Westland kunt gaan plukken, antwoordde zij, dat ze niet tegen chemische bestrijdingsmiddelen kan. Ik haar vertelde haar dat het gebruik van chemische middelen al lang verleden tijd is, was haar bezwaar dat ze niet tegen warmte kon. Ook had ze last van hoogtevrees en nog meer ingebeelde ziekten. Conclusie: u wilt gewoon niet werken. Toen beëindigde ze het gesprek om te genieten van allerlei lekkers op deze feestelijke bijeenkomst.

Voor het eerst maak ik zoiets mee. Duidelijk een geval, en wellicht ook haar zonen, waar sprake is van botte weigering om te werken.

In dit soort gevallen heb ik er geen enkele moeite mee dat de overheid even bot optreedt jegens zulke personen als zij doen jegens de samenleving.

Vrijheid-blijheid

In de Haagse binnenstad, vooral op het Spui, lopen allerlei verkeerstromen door elkaar. Openbaar vervoer, fietsers, voetgangers en autovervoer. De pollers die het merendeel van de gemotoriseerde verkeersdeelnemers behoort te weren, worden door automobilisten met gemak genomen. In het kielzog van een tram of bus die via een eigen systeem de pollers kunnen laten defungeren, is een gemakkelijke entree mogelijk.

Omdat elke ordening binnen het pollergebied ontbreekt wordt het aan de verkeersdeelnemers overgelaten hoe met elkaar om te gaan. Het valt op dat de automobilist tot op heden de voorzichtige kant kiest. De wandelaar echter neemt alle ruimte en tempo. Te veel ruimte en te weinig tempo naar mijn smaak.

Natuurlijk is de binnengeglipte automobilist fout, maar geldt ook voor de vier breed wandelende jongeren die voor niemand aan de kant gaan.

Ook hier geldt dat de kruik net zo lang te water gaat tot hij barst.

Dat is te voorkomen als verkeerssurveillanten of surveillerende agenten corrigerend optreden.

Waar niet wordt gecorrigeerd wordt fout op fout gestapeld en leidt tot ontsporing. Dat treft de persoon in kwestie maar ook de samenleving. Kortom de overheid moet handhavend optreden en verdient dan deze investering op termijn met extra bonus terug.

Winkeldiefstal

Bij een bezoek aan een winkelcentrum of supermarkt let ik altijd op het gedrag van mensen in een winkel. Aan het gedrag van mensen kun je vaak zien of ze plannen hebben om onbetaalde producten mee te nemen. Ik zie het voor mijn ogen gebeuren. Meestal waarschuw ik dan de caissières of ander personeel. In het algemeen reageren deze zeer gelaten.

Grote binnenzakken of met aluminiumfolie bewerkte tassen waarin achteloos vlees of een pak koffie verdwijnt. Voor de vorm wordt er bij de kassa voor een paar kleine artikelen afgerekend. Ze zijn heel ontspannen. De medewerkers en de leiding van de winkels ook. Blijkbaar is een bepaald percentage van de winkeldiefstal in de prijs verwerkt. Met andere woorden, de eerlijke consument betaalt.

De enige oplossing is dat ik snel overschakel op aankopen via internet. Op die manier creëer ik ruimte voor de winkeliers om meer tijd te kunnen besteden de winkeldief in de kraag te grijpen.

Atsma gooit eigen glazen in

Diverse kranten koppen dat binnenkort het statiegeld op flessen tot het verleden behoort. De lobby van het bedrijfsleven heeft gewonnen. Ooit maakte ik deel uit van de Commissie Verpakkingen die met het bedrijfsleven sprak om afspraken te maken over de recycling van papier, plastic en glas. Ook toen was er sterke druk op de Commissie om het statiegeld af te schaffen. Dat is toen, met goede redenen, niet gelukt

Minder flessen betekent minder opslag van afval voor ondernemers in hun supermarkten. Die vierkantemeters zullen nu commercieel worden aangewend waardoor het rendement van die bedrijven zal stijgen. Het rendement van het milieu zal echter afnemen.

Er wordt een extra prikkel bij burgers weggenomen om actief en alert met producten die recyclebaar zijn om te gaan. De burger hoeft er niet meer bij na te denken.

Ik ervaar deze maatregel ook als een ondermijning van één van de uitgangspunten van mijn partij, het CDA. Ik vind het jammer dat we ook op dit punt ons niet meer weten te onderscheiden.

Wat mij betreft vermindert hierdoor ook het “statiegeld”op CDA- bewindslieden.

Occupy Den Haag

Het geduld van de burgemeester van Den Haag jegens de occupy-bewoners van het Malieveld vind ik buitengewoon ruimhartig. Als regelmatige passant van de Utrechtsebaan was het mij opgevallen dat de occupy-bezetters geleidelijk aan hun gebied vergrootten en opschoven in de richting van het hart van het Malieveld. Dit zou andere activiteiten op het Malieveld blokkeren.

Occupy moet worden geadviseerd door personen die er in slagen voor deze club de maximale publiciteit eruit te halen. Het aanbod van Van Aartsen om de club te laten verhuizen naar een grasveld boven de Koningstunnel is een kolfje naar de hand van de bezetters. De tienduizenden mensen die dagelijks vanuit Centraal Station Den Haag instromen worden met een beeld geconfronteerd dat mijn inziens contraproductief werkt. De publieke opinie zal zich al snel tegen de intenties van occupy keren.

Wel vind ik dat de gemeente, nu zij de occupy-kampeerders gedoogt, ook anderen die in de stad hun tent willen opslaan, die ruimte moet bieden.

Coffeshops in de ban

De VVD wil de verkoop van softdrugs in coffeeshops gaan verbieden. Wat een ondoordacht voorstel. Juist het verbieden van de verkoop van dit spul leidt tot extra crimineel gedrag, dat zich bovendien over het land en de grote steden zal verspreiden.

In Den Haag is de verkoop van softdrugs geconcentreerd in een dertigtal cafés, met een scherpe controle. Dat heeft er overigens niet toe geleid dat de illegale handel is verdwenen. Integendeel. Het loont. Dat loon zal alleen groter worden als de algehele verkoop wordt verboden. Juist het legaliseren van de verkoop van softdrugs leidt tot minder criminaliteit.

Ik reis veel. In al die landen kon ik vaststellen dat je vrij gemakkelijk aan softdrugs kunt komen. In sommige steden in India is in shops de verkoop van softdrugs gelegaliseerd. Zelfs in Iran, waar ik twee jaar geleden was kun je er vrij gemakkelijk, evenals aan alcohol, aankomen. Kortom, wereldwijd is er een vrij kleine groep wereldburgers die er gebruik van maakt.

Een actie van de VVD om het roken in ook kleine cafés te verbieden sorteert een positiever effect dan een algeheel verbod op de verkoop van softdrugs. Het gevolg zal zijn dat ik dan tenminste weer als niet-roker naar mijn oude kleine stamcafé kan gaan.

HTM slechte huisbaas

Als je in de ochtend je per tram verplaatst wordt er goed voor de passagiers gezorgd. Je krijgt geen controle en er is een krantje voor je beschikbaar. Van beide wordt gretig gebruik gemaakt. Na een aantal haltes verlaten velen hun strategische plek om controleurs op de volgende halte te kunnen waarnemen. Je verlaat tijdig de tram en laat de krant achteloos in de tram slingeren. Beide voorbeelden worden gemakkelijk opgevolgd is mijn waarneming. Het wemelt van de tram van los slingerende kranten. Vroeger raapte ik nog wel eens een krant op. Dat doe ik ook niet meer nadat ik het verwijt kreeg een “zeikerd”te zijn.

Ik blijf van opvatting dat een vaste controleur op elke tram een fenomeen is dat zichzelf terugverdient.

Pagina’s
Archief