Ries Smits

Vanochtend stond ik in de rij bij de enige kassa van AH die open was om mijn boodschappen af te rekenen. Er was een kleine file. De caissière was druk in gesprek met haar mannelijke college achter de sigarettenbalie. Dat ging vanwege de fysieke afstand met stemverheffing. Klanten werden geheel genegeerd. Als een robot wikkelt zij haar klanten af onder voortduring van haar gesprek met de mannelijke collega. De caissière gaat blijkbaar na vijf jaar werken bij dat filiaal weg begreep ik. Dat zal die vestiging van AH goed doen.

Het duet ging niet alleen over haar vertrek, maar ook over een collega die blijkbaar met promotie naar een ander filiaal is overgeplaatst. Dat vond ze onbegrijpelijk. De klanten in de rij bij de kassa kijken elkaar aan. Hun gezicht vertoont onbegrip en ergernis om vervolgens als een robot te worden afgehandeld met de boodschappen en de betaling. Ook ik onderging die vernedering terwijl zij met een achteloze worp mijn kwetsbare TUC’s op de balie werpt. Die blijven toch niet heel in mijn maag dacht ik om een confrontatie te vermijden.

Het wordt tijd dat de klanten van Albert Heijn zich laten inspireren door de Arabische Lente. Weg met personeel dat dictatoriale neigingen vertoont en geen aandacht heeft voor het klantenvolk.

De gemeente Den Haag heeft massaal in de stad nieuwe afvalbakken, wellicht speciaal voor Den Haag ontworpen, geplaatst. Daar ben ik erg blij meer. Het helpt om de straten van onze stad een proper aanzien te geven. Opgeruimd staat netjes.

Het merkwaardige is dat die afvalbakken blijkbaar zonder beleid worden geplaatst. Ik hoor fluisteren dat de leverancier de vrije hand heeft waar de bakken worden geplaatst. Dat lijkt de waarheid. In mijn mooie en historische Juffrouw Idastraat, die er altijd goed uitziet dank zij de bewoners, is voor een historische muur en tegenover een historisch pand zo’n bak geplaatst. Een tiental meters verder, schuin tegenover de bakker in de Oude Molstraat, is er ook één geplaatst. Dit terwijl onze bakker altijd een opvallende afvalbak heeft staan die goed wordt gebruikt. In de Molenstraat, die grenst aan de Oude Molstraat, waar veel winkels zijn en veel horeca ontbreekt nota bene zo’n afvalbak.

Ik hoop niet dat de gemeente, die uiteindelijk verantwoordelijk is voor de plaatsing van die afvalbakken, al bij de plaatsing van de eerste afvalbak de regie in die bak heeft gedeponeerd.

Ondanks de aanwezigheid van twee afvalbakken in en bij mijn overzichtelijke straat heb ik vandaag allerlei zwerfvuil zoals biertinnetjes, papieren zakken etc opgeraapt en in de nieuwe afvalbakken gedeponeerd. Daar kan ik pas mee stoppen als ook het handhavingsbeleid wordt uitgevoerd.

Het plaatsen van afvalbakken helpt de stad schoon te houden, maar is pas effectief als opvoeding en handhaving een equivalente aandacht krijgen.

Mijn partijgenote en minister van Onderwijs vindt dat ambtenaren mogen weigeren een huwelijk af te sluiten van mensen van een gelijk geslacht. De Nederlandse wet kent één vorm van huwelijk: het burgerlijk huwelijk.

Voor de uitvoering van wetten heeft de politieke leiding ambtelijke medewerkers beschikbaar. Zij dienen de wet uit te voeren. Dat is, zonder enig onderscheid, hun taak.

De CDA minister van Onderwijs begeeft zich met haar opvatting op glad ijs en wie zich op glad ijs bevindt kan stevig onderuit gaan. Het CDA heeft juist behoefte aan politici die met beide benen op de grond staan.

Aan het eind van mijn straat is de Torenstraat met het plein waaraan ijssalon Florencia ligt. Daar komen veel mensen. Recht tegenover is de Torengarage. Daar komen nog veel meer mensen.

Op het plein voor Florencia staat sinds mensenheugenis een reclamezuil met daarop een heldere straatnamenkaart van het centrum van Den Haag. Zeer onlangs heeft de gemeente een informatie-driehoek geplaatst naast de reclamezuil. En op die driehoek staat exact dezelfde stadsplattegrond als op de naastgelegen zuil.

Het is een voorbeeld hoe ondoordacht besluiten op het stadhuis worden genomen. Verstandiger zou zijn om bijvoorbeeld de informatie-driehoek te plaatsen voor de in- en uitgang van de Torenparkeergarage. Dat vergroot de kans dat minder automobilisten in het centrum de weg kwijt raken.

In mijn buurt zijn er verschillende laad- en losplekken voor bestelauto’s en vrachtwagens. Dat is handig in straten waar fietsers, zoals in de Prinsestraat en de Kleine Nobelstraat in twee richtingen mogen rijden. De laad- en losplekken worden veel gebruikt. Vaak ook door gehaaste consumenten die zo’n comfortabele plek graag gebruiken om onbetaald te kunnen parkeren. Toezichthouders zijn helaas schaars.

Via de Kleine Nobelstraat wordt de Albert Heijn van de Torenstraat bevoorraad. Niet op een laad- of losplek maar op de openbare weg. Negen van de tien keer als je langs komt staat dan een vrachtwagen midden op straat met spullen voor AH. Zelfs een fiets kan er niet passeren, laat staan een auto. Gevolg is dat men over de stoep gaat fietsen en auto’s tegen de rijrichting in van de parallel aan de Kleine Nobelstraat gelegen Nobelstraat. Soms ontmoet zo’n automobilist een tegenligger die na een woordenwisseling je tegenstander wordt. Wie wijkt?

De bevoorradingswagens van AH wijken voor niemand. Blijkbaar is dit normaal en geaccepteerd gedrag. Al vaker heb ik aangegeven dat Albert Heijn niet meer op de kleintjes let en blijkbaar ook niet op de kleine deelnemer aan het wegverkeer.

De haringtest van het AD is weer gepubliceerd. Simonis uit Den Haag is dit jaar de winnaar.

De dag voor de publicatie van de uitslagen kocht ik twee haringen bij de kraam op het Buitenhof. Prima haring. Dat was de reden om een tweede haring te nemen.

Twee dagen later zou ik bezoek van buiten Den Haag ontvangen die ik bij de borrel op haring van Simonis wilde trakteren. Zo gezegd, zo gedaan. De gasten veronderstelden dat het haring van Simonis was. Het verhaal van de winnaar van de haringtest had blijkbaar al de ronde gedaan in Nederland. Ik kon hun veronderstelling bevestigen en zij vonden de haring geweldig.

Het gekke is dat ik de haring van het Buitenhof, die een slechte beoordeling kreeg, beter vond dan de haring uit de krant.

Het moet een troost voor de haringkiosk-exploitant aan het Buitenhof zijn dat het AD met de haringtest inmiddels is gebruikt om de vis van de concurrent te verpakken.

Op voorspraak van de PvdA wordt een voorstel vanuit de gemeenteraad van Den Haag om het bedelen in de stad te verbieden, niet gehonoreerd. Je mag dus bedelen! De rest van de raad gaat er mee akkoord.

Wedden dat de PvdA gaat bedelen de OZB te verhogen. Ik voorspel dat de meeste bewoners van de gemeenteraad een duit in het PvdA-zakje doen.

Partijen die niet beginselvast zijn komen aan de bedelstaf. Paris voût bien une Messe.

Medewerkers van het openbaar vervoer hebben voor een derde keer op rij gestaakt en de passagiers in de spreekwoordelijke kou laten staan. Het openbaar vervoer in grote steden kan aantoonbaar beter en tegen aantoonbaar lagere kosten.

Als het goedkoper en beter kan, waarom zou de overheid dat dan niet mogen vragen? Nu wordt naar schatting het openbaar vervoer voor 50 % gesubsidieerd. Dat is nogal wat. Je zou dan verwachten dat het dienstbetoon first class is en dat men z’n stinkende best zou doen om de miljoenen kostende zwartrijders in de kraag te grijpen. Dat zou een aardige bijdrage zijn in het te bezuinigen bedrag.

Niets van dat alles. Als het sneeuwt, ligt alles plat en heeft de burger het nakijken. De medewerkers van het openbaar vervoer in onze grote steden zijn de norm waaraan de Nederlandse samenleving zich moet houden. In een democratie hebben we een hekel aan dictators. Gelukkig neemt het aantal ervan in de wereld af.

Hopelijk binnenkort ook dit soort dictators in onze grote steden.

In het algemeen bestuur van het waterschap Delfland, waarvan ik van ik deel uit maak, vindt een discussie plaats over de vraag of het idee van de winnaars van een door het waterschap uitgeschreven prijsvraag in de praktijk moet worden toegepast. Die prijsvraag, met Europees geld, vond plaats toen de bomen nog tot in de hemel groeiden. Inmiddels moet Delfland fors bezuinigen. Het investeringsniveau gaat van euro 90 mio per jaar naar een niveau van euro 50 mio. En het personeelsbestand wordt met 120 personen verminderd!

Sommige van mijn collega’s vinden dat de vinding van de prijswinnaars in de praktijk moet worden toegepast. Ik geef toe dat de vinding, een vlotterkering, de moeite van het proberen waard is. Als de vinding werkt kan dat bij overvloedige regenval een bijdrage leveren om overtollig water tijdig te bergen. Zo houden inwoners droge voeten. Dat is ook de taak van het waterschap.

Maar een taak van het waterschap is ook om op de centjes te letten. En op dat punt heeft Delfland op dit moment een groot probleem.

Ik heb voorgesteld om de idee van de prijswinnaars even te parkeren. Er komen ongetwijfeld betere tijden. Dan is er wellicht meer geld en ook de beschikking over voortschrijdend inzicht. Het toch honoreren van de prijsvraag zou een precedent creëren waardoor andere pijnlijke beslissingen eveneens opnieuw ter discussie kunnen worden gesteld. Dat is dweilen met de kraan open. Juist een waterschap zou dat niet moeten willen.

De gemeentelijke overheid heeft ondernemers meer vrijheid gegeven op een aantal terreinen. Terugdringing van administratieve lasten heet dat. Zo hoeven ondernemers geen vergunning meer aan te vragen voor een terras of voor een uitstalling van hun producten.

De gemeente laat op dit terrein de teugels vieren. Als je dat bij een paard doet gaat dit beest een andere kant op dan de berijder. Zo ook de locale middenstand.

Het Gouden Hooft op de Dagelijkse Groenmarkt plaatst een extra rij stoelen in het openbare gebied. Wandelaars en gehandicapten moeten via de tramrails passeren, wat vaak lastig is. Op de Plaats zijn de terrassen van alle kanten zo verbreed, dat in de ochtend sommige bevoorraders er niet door kunnen met hun wagen of de zaak zo klem rijden dat een normale voetganger er niet langs kan.

In de Prinsestraat zet onze bloemist, ik blij ben dat hij er is, het trottoir zowel bij de buren van de ene als de andere kant vol. Zeker een gehandicapte met een rolstoel kan er amper of niet langs.

De overheid dient hier ordenend op te treden. Een overheid die niet de teugels hanteert loopt het risico dat men met die overheid aan de haal gaat en het paard uiteindelijk achter de wagen wordt gespannen.