Ries Smits

Het wordt nog steeds vroeg dag en in de horeca wordt het laat door de voetbalvreugde. Dat leidt tot overvolle vuilbakken, die ’s nachts, met een kop erop, buiten worden gezet. De ondernemer gaat naar huis en slaapt een gat in de dag. De meeuwen echter pikken in de vroege ochtend een gat de opgestapelde en volgepropte vuilzakken. Gevolg een enorme troep.

Vroege vogels zoals ik en vele anderen zien dat en ergeren er zich aan.

Even later komen de in oranje hesjes geklede medewerkers die al die troep opruimen. Op die manier wordt de horecaondernemer nog meer verwend. Ik zou die troep laten liggen. Horecaondernemers vragen veel van de buurt en de buurtbewoners. Daarin worden ze in ruime mate bediend. Dat gaat goed tot dat de kruik te water gaat en deze barst.

Met mijn partner fiets ik terug naar huis na een bezoek aan The Hague Jazz over het éénrichtingsfietspad op de Scheveningseweg. Aan de overkant van de weg ligt het fietspad dat de andere kant opgaat. Ons fietsen twee dames tegemoet, tegen de rijrichting in. Zij weigeren achter elkaar te gaan rijden en forceren normale spelregels. Ze reageren verongelijkt als we er een opmerking over maken.

Zo wordt van een team-player die ik altijd ben geweest, een tegenligger gemaakt.

Als de handhavers hun werk niet doen komen vanzelf de tegenliggers in actie.

Gister had ik een gehandicapte vriendin te eten. Zij probeerde op een invalidenplek te parkeren. Vanwege haar handicap gaat het achteruit parkeren trager dan bij een ander. Zij sorteert voor en prompt achter haar stopt een grote BWM, bestuurd door een medelander, die stevig begint te toeteren en te schreeuwen dat ze door moet rijden.

Twee parkeerwachters bieden hun hulp aan maar de medelander weet van geen wijken in de inmiddels op stelten staande straat met toeterende auto’s.

Ze geeft het op en rijdt nog een rondje. Ik hoop dat die opgefokte medelander met zijn auto op tijd de grens van ons land heeft gepasseerd.

Als toenmalig Tweede Kamerlid werd ik tijdens een vakantie in dat land uitgenodigd door Buitenlandse Zaken van Israël om een dag hun gast te zijn in het bezette gebied. Dat heeft contraproductief gewerkt. Het verbaasde mij hoe men met Palestijnen omging.

Een aantal jaren later was ik er opnieuw met een neef in een groepsreis. Schrijnend vond ik de dwang meermee de westerse toeristen naar Israëlische souvenirshops werden gebracht onder het volstrekt negeren van de Palestijnse shops in bezet gebied. Dit kweekt haat.

Ook de recente acties tegen een hulpkonvooi maakt de positie van Israël niet sterker. In mijn omgeving en ook bij mij zelf merk ik dat de maat vol raakt. De sterke overheerst de zwakke.

Israël moet zich nog maar eens verdiepen in het verhaal van David en Goliath!

Mijn achterburen hebben tegen de erf-afscheiding destijds twee kastanjebomen geplant. Elk jaar geniet iedereen ervan die er op uitkijkt. Ook ik, hoewel, ik de enige genieter ben, die uitsluitend opdraait voor de nadelen van de boom. De kruin overkapt mijn achtertuin- en balkon. In de lente ruim ik de vette klevers, daarna de overvloedige bloesem, vervolgens de bolsters en de kastanjes en daarna het blad. Sinds enige tijd komen daar delen van de boom bij. De boom is ziek en er breken spontaan allerlei zware takken af. Dat alles belandt in mijn tuin. Nu loop ik ook een persoonlijk risico.

Een boomdeskundige en ook tuinman van de eigenaar van de kastanjebomen vertelde mij dat het kortwieken van de boom de enige oplossing voor overleving is. Dat heb ik voorzichtig mijn omgeving gemeld. De omgeving heeft daar geen boodschap aan. De boom moet blijven. De eruit voortvloeiende overlast en uiteindelijke fatale toekomst zijn van secondair belang. Het is normaal dat je hond voor de deur van de buren poept. En die moet het ook opruimen en opdraaien voor de gevolgen als hij erop onderuitgaat.

Begrijpelijk dat kiezers radicaler stemmen.

We kennen allemaal de overlast van hondenpoep, zwerfvuil en dat soort zaken. Dit soort zaken deponeren wij Nederlanders het liefst voor de deur van een ander. De gemeente doet haar best door bijvoorbeeld in het centrum allerlei mensen in oranjehesjes de troep te laten opruimen. Dat doen ze prima. Maar als we die vervuilers niet aanpakken worden ze ook niet opgevoed. Vanochtend zag ik allerlei oranje hesjes sigarettenpeuken voor horecazaken opruimen. Ik zou zeggen laat die horeca-uitbaters dat mooi zelf doen. Doen ze dat niet dan doen we die kroeg een tijdje dicht. Let maar eens op hoe snel dit werkt. Aanpak van hondenpoep, wildplassen, zwerfvuil, gebroken glaswerk en sigarettenpeuken staat of valt met de handhaving. Er is een nieuw college en hopelijk een nieuwe aanpak.

Het privé-reisbudget van de Oranjes is gehalveerd kopten de kranten. Toch is het geen nieuws omdat door het overlijden begin deze eeuw van Bernhard, de prins der Nederlanden, het privé-reisbudget al aanzienlijk was afgenomen. Maar de trap wordt van bovenaf schoongemaakt, dus ook de Oranjes moeten een bijdrage leveren.

Toch zou het mij niet verbazen als in ons land bekende luchtvaartondernemingen in dit gat stappen en de royals om pr-overwegingen een alternatief bieden. Altijd leuk voor een foto en een artikeltje in de krant.

Ik denk dat veel Oranjes er gebruik van zullen maken. Ook hier valt het oranje-appeltje niet ver van de boom.

Vergeet het maar. Deze week was ik voor een afspraak in een bekend Haags café. Het was nog vroeg, 10 uur, maar het geluid van muziek verhinderde dat je met je gast een gesprek kon voeren. Een eerste vriendelijk verzoek de muziek te temperen kwam niet door. Even later heb ik een nadrukkelijker verzoek neergelegd. Iets minder luid, maar de muziek bleef domineren.

Pas na een derde verzoek ontstond achtergrondmuziek waardoor het gesprek te voeren was.

In het wapen van Den Haag staat een ooievaar met een paling in z’n bek. Dat verhindert de ooievaar om geluid te maken. Dat zouden de exploitanten van dat café zich eens moeten realiseren!

Opvallend was dat op de donderdagse Hemelvaart vrijwel alle winkels dicht waren. Wonderlijk. Zelfs de meest fanatieke zondagsopeners waren op deze donderdag gesloten. Waarom? Misschien omdat traditiegetrouw dan heel Nederland naar meubelboulevards gaat of iets dergelijks. Zeker niet vanwege respect voor de inhoud van de Hemelvaart. De meestal tot een concern behorende detailhandel heeft daar geen boodschap aan. Het enige dat telt is het gerinkel van geld. Een geluid dat je in kerken overigens steeds minder hoort. Dat geld laten we liever als bonus verdwijnen in de zakken van de directies van de concerns die winkels in de Haagse binnenstad exploiteren.

Omdat onze Nederlandse toezichthouders zaten te slapen kon een louche bank uit IJsland hier z’n gang gaan. Graaiende landgenoten kwamen met hun vingers tussen de deur toen het misging. Toch eisen wij het onderste uit de kan en eisen volledige compensatie voor het bedrag waarmee velen het schip in gingen.

De schade die de IJslandse vulkaaneruptie aan ons land toebrengt is vele malen groter. Ik denk niet dat wij die op IJsland gaan verhalen

IJsland rekent op een natuurlijke wijze af met landen die bezig zijn om een kale kip te plukken.