Weigerambtenaren

Mijn partijgenote en minister van Onderwijs vindt dat ambtenaren mogen weigeren een huwelijk af te sluiten van mensen van een gelijk geslacht. De Nederlandse wet kent één vorm van huwelijk: het burgerlijk huwelijk.

Voor de uitvoering van wetten heeft de politieke leiding ambtelijke medewerkers beschikbaar. Zij dienen de wet uit te voeren. Dat is, zonder enig onderscheid, hun taak.

De CDA minister van Onderwijs begeeft zich met haar opvatting op glad ijs en wie zich op glad ijs bevindt kan stevig onderuit gaan. Het CDA heeft juist behoefte aan politici die met beide benen op de grond staan.

Den Haag is de weg kwijt.

Aan het eind van mijn straat is de Torenstraat met het plein waaraan ijssalon Florencia ligt. Daar komen veel mensen. Recht tegenover is de Torengarage. Daar komen nog veel meer mensen.

Op het plein voor Florencia staat sinds mensenheugenis een reclamezuil met daarop een heldere straatnamenkaart van het centrum van Den Haag. Zeer onlangs heeft de gemeente een informatie-driehoek geplaatst naast de reclamezuil. En op die driehoek staat exact dezelfde stadsplattegrond als op de naastgelegen zuil.

Het is een voorbeeld hoe ondoordacht besluiten op het stadhuis worden genomen. Verstandiger zou zijn om bijvoorbeeld de informatie-driehoek te plaatsen voor de in- en uitgang van de Torenparkeergarage. Dat vergroot de kans dat minder automobilisten in het centrum de weg kwijt raken.

Laad- en losplek

In mijn buurt zijn er verschillende laad- en losplekken voor bestelauto’s en vrachtwagens. Dat is handig in straten waar fietsers, zoals in de Prinsestraat en de Kleine Nobelstraat in twee richtingen mogen rijden. De laad- en losplekken worden veel gebruikt. Vaak ook door gehaaste consumenten die zo’n comfortabele plek graag gebruiken om onbetaald te kunnen parkeren. Toezichthouders zijn helaas schaars.

Via de Kleine Nobelstraat wordt de Albert Heijn van de Torenstraat bevoorraad. Niet op een laad- of losplek maar op de openbare weg. Negen van de tien keer als je langs komt staat dan een vrachtwagen midden op straat met spullen voor AH. Zelfs een fiets kan er niet passeren, laat staan een auto. Gevolg is dat men over de stoep gaat fietsen en auto’s tegen de rijrichting in van de parallel aan de Kleine Nobelstraat gelegen Nobelstraat. Soms ontmoet zo’n automobilist een tegenligger die na een woordenwisseling je tegenstander wordt. Wie wijkt?

De bevoorradingswagens van AH wijken voor niemand. Blijkbaar is dit normaal en geaccepteerd gedrag. Al vaker heb ik aangegeven dat Albert Heijn niet meer op de kleintjes let en blijkbaar ook niet op de kleine deelnemer aan het wegverkeer.

Haringtest

De haringtest van het AD is weer gepubliceerd. Simonis uit Den Haag is dit jaar de winnaar.

De dag voor de publicatie van de uitslagen kocht ik twee haringen bij de kraam op het Buitenhof. Prima haring. Dat was de reden om een tweede haring te nemen.

Twee dagen later zou ik bezoek van buiten Den Haag ontvangen die ik bij de borrel op haring van Simonis wilde trakteren. Zo gezegd, zo gedaan. De gasten veronderstelden dat het haring van Simonis was. Het verhaal van de winnaar van de haringtest had blijkbaar al de ronde gedaan in Nederland. Ik kon hun veronderstelling bevestigen en zij vonden de haring geweldig.

Het gekke is dat ik de haring van het Buitenhof, die een slechte beoordeling kreeg, beter vond dan de haring uit de krant.

Het moet een troost voor de haringkiosk-exploitant aan het Buitenhof zijn dat het AD met de haringtest inmiddels is gebruikt om de vis van de concurrent te verpakken.

Bedelen mag!

Op voorspraak van de PvdA wordt een voorstel vanuit de gemeenteraad van Den Haag om het bedelen in de stad te verbieden, niet gehonoreerd. Je mag dus bedelen! De rest van de raad gaat er mee akkoord.

Wedden dat de PvdA gaat bedelen de OZB te verhogen. Ik voorspel dat de meeste bewoners van de gemeenteraad een duit in het PvdA-zakje doen.

Partijen die niet beginselvast zijn komen aan de bedelstaf. Paris voût bien une Messe.

Athene in Den Haag

Medewerkers van het openbaar vervoer hebben voor een derde keer op rij gestaakt en de passagiers in de spreekwoordelijke kou laten staan. Het openbaar vervoer in grote steden kan aantoonbaar beter en tegen aantoonbaar lagere kosten.

Als het goedkoper en beter kan, waarom zou de overheid dat dan niet mogen vragen? Nu wordt naar schatting het openbaar vervoer voor 50 % gesubsidieerd. Dat is nogal wat. Je zou dan verwachten dat het dienstbetoon first class is en dat men z’n stinkende best zou doen om de miljoenen kostende zwartrijders in de kraag te grijpen. Dat zou een aardige bijdrage zijn in het te bezuinigen bedrag.

Niets van dat alles. Als het sneeuwt, ligt alles plat en heeft de burger het nakijken. De medewerkers van het openbaar vervoer in onze grote steden zijn de norm waaraan de Nederlandse samenleving zich moet houden. In een democratie hebben we een hekel aan dictators. Gelukkig neemt het aantal ervan in de wereld af.

Hopelijk binnenkort ook dit soort dictators in onze grote steden.

Een half ei of een lege dop?

In het algemeen bestuur van het waterschap Delfland, waarvan ik van ik deel uit maak, vindt een discussie plaats over de vraag of het idee van de winnaars van een door het waterschap uitgeschreven prijsvraag in de praktijk moet worden toegepast. Die prijsvraag, met Europees geld, vond plaats toen de bomen nog tot in de hemel groeiden. Inmiddels moet Delfland fors bezuinigen. Het investeringsniveau gaat van euro 90 mio per jaar naar een niveau van euro 50 mio. En het personeelsbestand wordt met 120 personen verminderd!

Sommige van mijn collega’s vinden dat de vinding van de prijswinnaars in de praktijk moet worden toegepast. Ik geef toe dat de vinding, een vlotterkering, de moeite van het proberen waard is. Als de vinding werkt kan dat bij overvloedige regenval een bijdrage leveren om overtollig water tijdig te bergen. Zo houden inwoners droge voeten. Dat is ook de taak van het waterschap.

Maar een taak van het waterschap is ook om op de centjes te letten. En op dat punt heeft Delfland op dit moment een groot probleem.

Ik heb voorgesteld om de idee van de prijswinnaars even te parkeren. Er komen ongetwijfeld betere tijden. Dan is er wellicht meer geld en ook de beschikking over voortschrijdend inzicht. Het toch honoreren van de prijsvraag zou een precedent creëren waardoor andere pijnlijke beslissingen eveneens opnieuw ter discussie kunnen worden gesteld. Dat is dweilen met de kraan open. Juist een waterschap zou dat niet moeten willen.

Gevierde teugels

De gemeentelijke overheid heeft ondernemers meer vrijheid gegeven op een aantal terreinen. Terugdringing van administratieve lasten heet dat. Zo hoeven ondernemers geen vergunning meer aan te vragen voor een terras of voor een uitstalling van hun producten.

De gemeente laat op dit terrein de teugels vieren. Als je dat bij een paard doet gaat dit beest een andere kant op dan de berijder. Zo ook de locale middenstand.

Het Gouden Hooft op de Dagelijkse Groenmarkt plaatst een extra rij stoelen in het openbare gebied. Wandelaars en gehandicapten moeten via de tramrails passeren, wat vaak lastig is. Op de Plaats zijn de terrassen van alle kanten zo verbreed, dat in de ochtend sommige bevoorraders er niet door kunnen met hun wagen of de zaak zo klem rijden dat een normale voetganger er niet langs kan.

In de Prinsestraat zet onze bloemist, ik blij ben dat hij er is, het trottoir zowel bij de buren van de ene als de andere kant vol. Zeker een gehandicapte met een rolstoel kan er amper of niet langs.

De overheid dient hier ordenend op te treden. Een overheid die niet de teugels hanteert loopt het risico dat men met die overheid aan de haal gaat en het paard uiteindelijk achter de wagen wordt gespannen.

Roma muzikanten

Overal in de binnenstad kom je ze tegen. Krom gebogen vrouwen, met een afgezakte hoofddoek, die de godganselijke dag hetzelfde deuntje spelen in de hoop op een aalmoes. Mannen bespelen dit instrument nauwelijks. Meestal staan ze op oogafstand, op hun gemak een sigaretje rokend, de zaak in de gaten te houden. Zij zijn ook degenen, die de pot vol muntjes leeghalen.

Dit vertoon vind ik een vorm van prostitutie. Vrouwen worden door hun nietsnuttende echtgenoten gedwongen om in het publieke domein geld te verdienen. Als ik het voor het zeggen had in de gemeente Den Haag dan gaf ik al die mannen een bezem met de verplichting om al die peuken van sigaretten, die zij toezichthoudend hebben weggegooid, op te vegen.

De vrouwen zou ik een spoedcursus muziek van het Koorenhuis aanbieden zodat ze tenminste wat meer variatie in hun muziek kunnen laten horen. Na afronding van deze cursus zouden ze van mij een spoedcursus emancipatie cadeau krijgen. Zo’n aanpak klinkt mij meer als muziek in de oren dan de dissonante muzikale prostitutie.

De rommel van Albert Heijn.

Boodschappen doe ik meestel vroeg in de ochtend. Dat doe ik meestal bij Albert Heijn bij mij in de buurt. Naar het schijnt, één van de best lopende, zo niet het best lopende AH-filiaal van Den Haag. Maar je moet er niet vroeg komen. Een half uur na de opening is het een behoorlijk rommeltje in de zaak. Duidelijk kun ze zien dat het gisteravond tegen sluitingstijd druk was en dat er fors is gestolen. Aangebroken repen chocolade, een half lege fles, een gedeeltelijk verorberd slaatje, aangebroken verpakkingen etc. Een troosteloze aanblik. Gisteravond na sluitingstijd hebben de AH-medewerkers blijkbaar, als ratten op een zinkend schip, deze vestiging verlaten.

Een ander ongemak is, dat ik soms weken in die AH-vestiging geen kippenbouillon of gedroogde abrikozen kan kopen. Dat komt omdat de jongen die de vakken vult en wellicht slecht Nederlands kan lezen, bij de kippenbouillon het restant runderbouillon propt. De volgende dag scant het opvulapparaat dat er voldoende runderbouillon is. Dit vak blijft vervolgens weken gevuld met runderbouillon, terwijl er kippenbouillon hoort te liggen. Ook dat is een rommeltje bij deze AH-vestiging

Al eerder heb ik geventileerd dat Albert Heijn niet meer op de kleintjes let en dat de klant er ook geen koning meer is, maar dat Albert Heijn dat zelf blijkbaar is. Een koning die niet naar zijn volk luistert, raak dit ooit een keer kwijt, zoals Albert Heijn het risico loopt zijn klanten kwijt te raken.

Pagina’s
Archief